#user-fives IMG {border-style: groove ; border:6px;border-color: #FFFFCC;} .comment-picture {border-style: groove ; border:6px;border-color: #FFFF66;}

จะอยู่ไกลห่างสักเท่าไร สิ่งนึงที่ยึดใจเราอยู่ไว้ไม่ให้เราห่างกัน
คือความห่วงใยที่เธอให้ฉัน คำพูดเหล่านั้น ที่เธอคอยส่งมา
ให้ฉันได้รับรู้ ให้ฉันนั้นได้มั่นใจ ไม่มีสิ่งไหนที่จะลึกซึ้งถึงคุณค่า
ผ่านมาจากถ้อยคำนั้น ผ่านมาจากสายตาฉัน และสิ่งๆนั้นบอกฉันให้รู้ตลอดมา

ฉันและเธอจะเดินไปด้วยกัน ไม่ว่าจะทุกหรือว่าจะสุกสัน
ฉันจะมีเธอข้างกาย วันเวลาจะนานสักเพียงไหน
เพื่อนฉันคนนี้นั้นไม่มีวันห่าง และไม่มีวันจากไปไหน

ในวันที่ฉันไม่มีใคร เปิดอ่านข้อความเก่าๆที่มีความหมายจากวันนั้น
คือความห่วงใยที่เธอให้ฉัน ข้อความเหล่านั้น ที่เธอคอยส่งมา.....

--บางที..เราต้องหยุดรักใครบางคน...เพื่อให้รักนั้นคงอยู่--

ช่วงหนึ่งในวัยเด็ก... พุ่งทะยานออกจากจุดเริ่มต้นอย่างสุดแรง
ก้าวยาวทุกย่างก้าว ทิ้งห่างคู่แข่งเด็กคนอื่
น แซงหน้าเพื่อนรัก จนเกือบถึงเส้นชัย ในอีกเพียงไม่กี่อึดใจข้างหน้า
แต่...แวบหนึ่งในความคิด ผ่อนแรงวิ่ง ก้าวเท้าสั้นลง ชะลอความเร็ว
เถอะนะ...เพื่อนรัก เธอชนะไปเถิด เราทิ้งชัยชนะ เพื่อเพื่อนรักได้

ช่วงหนึ่งเมื่อเติบใหญ่
เราสองคน ก่อตัวจากความเป็นเพื่อน ในแรกเริ่ม
ประสานความสัมพันธ์ไว้ด้วย ความคุ้นเคย วางใจในไออุ่น และ จุนเจือ
ช่วยเหลือ แบ่งปัน ปลอบโยน เข้าใจ เกี่ยวพันธ์สนิท หายใจใกล้กัน
จนกระทั่ง...เรียกได้ว่า " ความรัก "
...แต่ขีดจำกัดของความรัก...อยู่ตรงไหนล่ะ??
เราเรียกกันว่าเพื่อนรัก
บางครั้งอยากร่วมชีวิต เป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน

แต่...ก่อนที่เราจะปล่อยให้....
ความสัมพันธ์ดำเนินไปแนบแน่นกว่านี้
เรายั้งคิด และคำนึงถึง ความพอดีที่ว่า...
ความรัก...หากพร่องไป ก็สร้างความน้อยใจทั้งสองฝ่าย
ความรัก...ที่กล้ำเกิน อาจล้นจนท่วมใจ ..สร้างความอึดอัดได้

ถามใจเราทั้งสองอีกครั้ง...
-อยากให้รักยังอยู่คู่เราไหม ?
ถ้าต้องการ..เราต้องคงไว้ ซึ่งความพอดีในรัก
ไม่มาก ไม่น้อย....ไม่พร่อง ไม่เกิน
อาจต้องทน กล้ำกลืน กับการฝืนไว้

แต่...บางที
เราต้องหยุดรักใครบางคน...เพื่อให้รักนั้นคงอยู่...จริง-จริง